De kunst van Marcel Duran geeft de charme weer van het alledaagse leven.
Zijn schilderijen roepen een sfeer op van schoonheid en intimiteit met
onderwerpen uit zijn directe omgeving: de stad Groningen en het landschap
van de provincie met bijvoorbeeld bloeiend fluitekruid in de berm, een
bosschage in een heiig veld of een verstild kerkje op een half afgegraven
terp. Maar ook het oude centrum van Parijs of het platteland van Java, waar
Duran met zijn gezin regelmatig verblijft, vormen een bron van inspiratie.
Overal legt hij zijn impressies vast: "Ik wil de sfeer, het wezen van een
onderwerp pakken. Dat wordt voor een groot deel door licht bepaald en door
wat dit doet met vormen en verschillen in toon en kleur. Dat gevoel, die
eerste indruk die ik heb, probeer ik tastbaar te maken door te noteren wat
ik zie".
Het mengsel dat garant staat voor het eigene aan Duran's schilderkunst
bestaat uit zijn hang naar schoonheid, naar het exotische, zijn romantische
instelling en de jarenlange studie in schilderen, beeldhouwen en tekenen.
Duran kan kijken, niets ontgaat hem, behalve dan datgene wat hij niet wil
zien.
Specifiek aan zijn werk is de combinatie van liefdevolle aandacht (ook in de
portretten die hij in opdracht maakt), harmonie in compositie en stemmige,
goed overwogen kleurstellingen. Met zijn frisse en onvervaarde stijl van
schilderen weet hij zijn onderwerpen raak neer te zetten.
